හදත් අහසට
කවි කියාදී
අමාවකදා ගොලුවුනා,
නුඹත් පෑ ඒ
සෙනෙහෙ මගදී
ගොලු උනාදැයි නොහැගුනා,
ආ දුරත්
මහ බෝ නිසාවට
ඉන්නෙදෝ යැයි
සිත සිතා,
උනත් කම් නෑ
තනිව දිවියේ
ආමගෙම ආපසු ගියා…
දිනෙන් දින කුස
නෙරා එද්දී
පියා කවුරුන්දැයි අසා,
තැවුනු ලතැවුනු
කිසිකෙනෙකු නෑ
දිරිය වන්නට මග සදා,
නුඹත් දවසක
දමා ගියොතින්
මතක මානෙන් ඔසවලා,
පන්හිදේ කුරුටෙන් ගනින් පුත
මගේ කදුලක් පිස දමා…
රීනා
සෙනෙහසට කවි කුමට
පද හරඹ ගලපලා,
ලේ කිරට හැරෙන්නට දී
දෙහදක් පණගසා,
එකම කුස තුල ගුලිව
සතර පායුග සලා,
දෑගිලිත් පටලන්ම
මගෙ කුසේ දග කලා…
උපන්නෙත් තනිව මා
නෑ සොයුරන් සදා,
එම දිනයෙම එනිසා
මිණිකැට දෙකකී ගෙනා,
නැත තවත් පාලුවක්
සොයුරෙකුත් නෑ කියා,
දියණියන් තිදෙනෙකුට
සෙනෙහසත් වැඩිඋනා…
පුතෙකු නැති හැටි කියා
සමහරෙක් කී නිසා,
එදා හිත ගැස්සුනත්
නොකියාම බැහැ මෙදා,
තනිව කෙල්ලක ලෙසට
තිබු හයිය දත් නිසා,
දියණියන් තිදෙනගැන
තව කවරනම් කතා…
රකින්නට ඇති හෙටක්
මිනිස් දම් පුරවලා,
මලක් වූවත් දැඩිව
පෙති සුරැකිව තනා,
පිපුණු මල් කැකුළු යුග
මගෙ සෙනේහෙට වෙලා,
3 වසක් සපිරු තැන
නොදැනීම එළඹුණා…!!!
රීනා
අහසට දුක සිතී කඳුළැලි වසින විට
පහසට කඳුළු වල, සොම්නස දැනෙයි මට
කඳුළට කඳුළ එක්වී මා වැඩෙන කොට
රටකට දුක් දෙන්න පුලුවන් වේවි හෙට
පෙරකල නිහඬවම සමුදුර තෙක් ඇදුණී
පින් කල බෝ දනට පැන් පහසුව ලැබුණී
කල හොඳ පසුව නරකෙන් නරකට හැරුණී
කලගුණ නැති නිසාවෙන් හොඳහිත මැරුණී
දැක මිනිසුන්ගෙ හීනව ගිය කුලුණු ගුණේ
දුක අනුකම්පාව යන කිසිවක් දැන් නොදැනේ
නෙක වතු උයන් රට තොට සිරි දකිනු මෙනේ
එක වැස්සෙන්ම උතුරා යමි සතර කොනේ
– තාරක ජයතිලක
පාළු සුළඟට දැවෙන දෙනෙතට
හඬන්නට තව කඳුළු නැතිවද ?
හිස් අහස මත නුඹේ රූපය
මවන්නට තහනමක් කාගෙද ..?
මතකයන් කටු ඇනී රිදුනද
සුවඳ තාමත් රැඳෙයි හිත මත
නුඹ මගෙන් දුර ඈත ගිය හැටි
සිහිනයක්මයි තවම මා හට…
වදන් නොම වූ නුඹේ සෙනෙහස
දෙනෙත් වල ලිය වූ අපූරුව
නුඹයි කීවේ කියවනා ලෙස
නුඹේ නෙත් තුළ රැඳුණ ප්රේමය….
අකුරු වැරදී ගියාදෝ මට
එදා නුඹෙ පෙම කියවනා කල
එක වරක් විත් කියනවද මට
“ආදරේ මම කලා ඇත්තට“…
සුරේඛා
ජීවිතේ කියන්නෙම පාසලක්,
හැමදාම අපි එහි ශිෂ්යයන්..
දුක, වේදනාව කියන්නෙම අභියෝගයන්,
දවසක දිනන්නම ඕන පරීක්ෂණයන්..
සමහරක් චරිත වේදිකාවල රගපාද්දී
තවත් සමහරෙක්,
ඇත්ත ජීවිතේම රගමඩලක් කරන්…
පව් පින් දෙකම පොදු මිනිස් ධර්මතාවන්,
දවසක කාටත් මුහුණ දිය යුතුවූ
සංසාර චක්රයක්…
තනග පිණිබිදක් වන් ජීවිතේ
කොයියම්ම මොහොතක හෝ
ඒ ගමන යා යුතුයි…
ඉදින් තව තවත් ව්යිරය වපුරා
එහි අස්වැන්න නෙලන්නෙපා…
අපෙන් මතු පරපුරක් හෙට තනා
ඒ අස්වැන්නේ සිරගත කරනෙපා..
ඒ මල් කැකුළට රෝසමලක්ව පිපී
කටු මැද වුවත් ලස්සන ගුණ රැකන්
පිපී දිලෙන්නත්,
තවකෙකුට ආදරේම මිස
ව්යිරය නොදෙන්නත් කියාදී,
මේ රගමඩලෙන් සැනසීමෙන් අපි සමුගනිමු…
රීනා
ජීවිතයත් හරියට මේ ගතවෙන ඍතු වගේ කියලා හිතෙනවා. සීතලම කාල, ගිනියම් කාල, වැහි කාල වගේම සුලි කුනාටු කාලවල් අපේ ජීවත වලටත් වරින් වර එනවා යනවා.
ඇවිත් යන මේ වෙනස්කම් තුලින් අත්දැකීම් ජීවිතේට එකතු කරගන්නවා වගේම පෙරට වඩා ශක්තිය සම්පන්න පුද්ගලයකු වීම තමයි කල යුතු වන්නේ කියලා හිතනවා. සමහර වෙලාවට මේ ගෙවෙන්නේ හරිම අමරු ඍතුවක් කියලා හිතුන, හිතෙන අවස්ථාවන් ඕන තරම් ඇති. එතනින් ඉදිරියට යන්න, වඩාත්ම කාලීන හා නිවැරැදිම තීරණය ගැනීම තමයි අභියෝගය. අවස්ථානුකූලව කටයුතු කරන්න පුලුවන් නම්, සමහර අමාරු කාල වල තරම් සුන්දරම මතක ජීවිතයට එකතු වෙන්නෙ නැහැ.
ලස්සනම දවස් වගේම හරිම අමාරු දවසුත් තියෙයි. අත හැරෙන්නට නොදී ඒ හැමදේම අල්ලාගෙන ඉන්න. හෙට දවස ශක්තිමත් වෙන්න අද දවසේ එකතු කරගත්ත දේවලුත් උදව් කරගන්න.
මොන ඍතුව ආවත්, ජීවිතය දිහා සුබවාදීව බලන එක නම් නතර කරන්න එපා.
දිමුතු සේනාදි
අඳුරු අහසේ වලාකුළු මත
විදුලි එළියෙන් ලියමි මගෙ කව
කඳුළු වැහිබිඳු මවෙත දී ඔබ
හිරුත් සමඟින් පලා ගිය බව
කඳුළු අකුරු ද එකට මුසුවී
මහා වැසි මෙන් ඇද හැලෙන විට
හදවතේ ශීතලට හසුවී
සුදෝ සුදු හිම උපදවනු ඇත
වැහිලිහිණියන් තනුව සපයා
කවෙහි ලියවුණු දුක ගයනු ඇත
ශෝක ගීයේ උච්ච ස්වරය
අහස ගුගුරා පල කෙරෙනු ඇත
එහඬ නෑසෙන මානයේ ඇති
මන්දිරේ කවුළුවක් ලඟ ඔබ
වැටෙන හිම දෙස බලා සිටිමින්
සතුටු ගිනි උණුසුම විඳිනු ඇත
– තාරක ජයතිලක
