ඉර හඳ සිඹ වැලඳ දිව රෑ
විසිතුරු සෙවණැලි ඇන්ද
දුර ළඟ නොසැලි අභිමන් පෑ
පියෙකුව සෙනෙහස බැන්ද
දර කොළ පලා ඔසු පැණි දෑ
නොමසුරුවම දුන් කන්ද
කර මහ විපත පෙරදින රෑ
නපුරුම වී ගියෙ මන්ද
නෑ සිය මිතුරු කැල සමගින්
සිනහව සොම්නස වින්ද
මහගෙයි පිරුණු මහ සතුටෙන්
පොළොවට බර වැඩි වී ද
හිටි වන වැටුණු වැහි කඳුලින්
මිහිකත නෙත රතු වී ද
මිටි තැන් බල බලම පහලින්
ගලනුව සිතුවේ මන්ද
– තාරක ජයතිලක
පැරණි පරපුර නොදුටු බෝ දේ
දැක බලාගෙන වැඩුණු අප හට
නිතර සවනට වැටුණු වදනකි
“දැන් හැදෙන උන්, කමකටම නෑ!”
නව විලාසෙන් ඇඳුම් ඇන්දම
රැප් හිපොප් සංගීතෙ ඇහුවම
නිතර නිතරම ඇහුණ බැනුමකි
“දැන් හැදෙන උන්, කමකටම නෑ!”
හැබැයි ඒවා කොහොම වූවත්
අපේ කාලේ වගෙ නෙවෙයි දැන්
ලෝකෙ හොඳටම වෙනස් වී ඇත
“දැන් හැදෙන උන්, කමකටම නෑ!”
– තාරක ජයතිලක
හදත් අහසට
කවි කියාදී
අමාවකදා ගොලුවුනා,
නුඹත් පෑ ඒ
සෙනෙහෙ මගදී
ගොලු උනාදැයි නොහැගුනා,
ආ දුරත්
මහ බෝ නිසාවට
ඉන්නෙදෝ යැයි
සිත සිතා,
උනත් කම් නෑ
තනිව දිවියේ
ආමගෙම ආපසු ගියා…
දිනෙන් දින කුස
නෙරා එද්දී
පියා කවුරුන්දැයි අසා,
තැවුනු ලතැවුනු
කිසිකෙනෙකු නෑ
දිරිය වන්නට මග සදා,
නුඹත් දවසක
දමා ගියොතින්
මතක මානෙන් ඔසවලා,
පන්හිදේ කුරුටෙන් ගනින් පුත
මගේ කදුලක් පිස දමා…
රීනා
සෙනෙහසට කවි කුමට
පද හරඹ ගලපලා,
ලේ කිරට හැරෙන්නට දී
දෙහදක් පණගසා,
එකම කුස තුල ගුලිව
සතර පායුග සලා,
දෑගිලිත් පටලන්ම
මගෙ කුසේ දග කලා…
උපන්නෙත් තනිව මා
නෑ සොයුරන් සදා,
එම දිනයෙම එනිසා
මිණිකැට දෙකකී ගෙනා,
නැත තවත් පාලුවක්
සොයුරෙකුත් නෑ කියා,
දියණියන් තිදෙනෙකුට
සෙනෙහසත් වැඩිඋනා…
පුතෙකු නැති හැටි කියා
සමහරෙක් කී නිසා,
එදා හිත ගැස්සුනත්
නොකියාම බැහැ මෙදා,
තනිව කෙල්ලක ලෙසට
තිබු හයිය දත් නිසා,
දියණියන් තිදෙනගැන
තව කවරනම් කතා…
රකින්නට ඇති හෙටක්
මිනිස් දම් පුරවලා,
මලක් වූවත් දැඩිව
පෙති සුරැකිව තනා,
පිපුණු මල් කැකුළු යුග
මගෙ සෙනේහෙට වෙලා,
3 වසක් සපිරු තැන
නොදැනීම එළඹුණා…!!!
රීනා
අහසට දුක සිතී කඳුළැලි වසින විට
පහසට කඳුළු වල, සොම්නස දැනෙයි මට
කඳුළට කඳුළ එක්වී මා වැඩෙන කොට
රටකට දුක් දෙන්න පුලුවන් වේවි හෙට
පෙරකල නිහඬවම සමුදුර තෙක් ඇදුණී
පින් කල බෝ දනට පැන් පහසුව ලැබුණී
කල හොඳ පසුව නරකෙන් නරකට හැරුණී
කලගුණ නැති නිසාවෙන් හොඳහිත මැරුණී
දැක මිනිසුන්ගෙ හීනව ගිය කුලුණු ගුණේ
දුක අනුකම්පාව යන කිසිවක් දැන් නොදැනේ
නෙක වතු උයන් රට තොට සිරි දකිනු මෙනේ
එක වැස්සෙන්ම උතුරා යමි සතර කොනේ
– තාරක ජයතිලක
පාළු සුළඟට දැවෙන දෙනෙතට
හඬන්නට තව කඳුළු නැතිවද ?
හිස් අහස මත නුඹේ රූපය
මවන්නට තහනමක් කාගෙද ..?
මතකයන් කටු ඇනී රිදුනද
සුවඳ තාමත් රැඳෙයි හිත මත
නුඹ මගෙන් දුර ඈත ගිය හැටි
සිහිනයක්මයි තවම මා හට…
වදන් නොම වූ නුඹේ සෙනෙහස
දෙනෙත් වල ලිය වූ අපූරුව
නුඹයි කීවේ කියවනා ලෙස
නුඹේ නෙත් තුළ රැඳුණ ප්රේමය….
අකුරු වැරදී ගියාදෝ මට
එදා නුඹෙ පෙම කියවනා කල
එක වරක් විත් කියනවද මට
“ආදරේ මම කලා ඇත්තට“…
සුරේඛා
