සැනසූ සිත්සතන් මොහොතක් නවතා
දගකර සිනහා පාමින් හැමතැන දුවනා
තුන්වස් ඇවෑමෙන් පෙරපාසල් යවනා
නිවුන්දූ නැතිව මුලු ගේ පාලුව දවනා…
ඉන්නා විටදී ලග හැමවිට දැවටී
දැනුනා නොවේ යනබව මොහොතක තනිවී
මනුසත් කමින් හා දැනුමෙන් සමවී
වැඩියන් දරුවනේ ඒ මහමෙරක් වටී…
නොමනා කම් වලින් දුසිරිතෙන් මිදී
යහගුණ සේම සවිබළයෙන් ඔද වී
නොමිනිස් සිත්සතන් හා කිසිදින නොගැටී
දිරිදී වැඩෙන් සැනසුම සාමය ගෙනදී…
දූවරු තිදෙන පණ හා සම වේ මාගේ
නැහැ කිසිදිනෙක වෙනසක් දරු පෙම හා මේ
උන්නොත් උරිනුරින් සම වී වාගේ
ඒ වේ මා පැතුම ජීවේ අවසානේ…
රීනා
අප්රකාශිත හැඟීම් සුන්දරය…
ඒ හැඟීම කුමක්දැයි සිතන
අනෙකාගේ හැඟීමද නොඉවසිලිමත්ය…
කුතුහලය, අවිනිශ්චිතභාවය මත
ඒ ගෙවෙන කාලය කල්පයක්මය…
ඒ හැඟීම ගැන මවා ගන්නා
සිහිනයන් මනහරය…
සිත සමඟ තර්ක කරමින්
ඒ හැඟීම කුමක් විය හැකිදැයි
තෝරා බේරා ගැනීමම වෙහෙසකරය…
නමුත් සිතට අවැසි දේ සිතා
සිත සතුටු කර ගැනීමට තරම්
එය නිදහස්ය…
එබැවින් අප්රකාශිත හැඟීම්
සත්තකින්ම සුන්දරය…
සුරේඛා…
මොහොතක් ළඟ නැති වෙද්දී
කල්පයක් වගේ දැනෙන,
මතකයන් අමතක නොකර
පරිස්සම්න් රකින,
ආදරේ කිය කියා ළගින්ම රැදෙන,
නුඹගෙ හමුවීම තවමත් හීනයක්
මට මං ගැනවත් හිතන්නවත්
ඉඩක් නැති තරමට ….
තුන් තිස් පැයේම පරිස්සම්
කරන්න වෙහෙසෙන,
මං ගැනම හිත හිතා නිතර
වෙහෙසෙන,
කවුරු කොහොම මොනව කිව්වත්
විශ්වාසයෙන් ආදරේ රකින,
ඇත්තටම,
නුඹ නම් පුදුමයි වෙලාවකට
කවුරුත් නොහදුනන,
මේ තරමට ආදරයක් හිතේ
ගැඹුරෙම පරිස්සමින් තිබුණ ….
ගගන ගුරුගේ
ඉර හඳ සිඹ වැලඳ දිව රෑ
විසිතුරු සෙවණැලි ඇන්ද
දුර ළඟ නොසැලි අභිමන් පෑ
පියෙකුව සෙනෙහස බැන්ද
දර කොළ පලා ඔසු පැණි දෑ
නොමසුරුවම දුන් කන්ද
කර මහ විපත පෙරදින රෑ
නපුරුම වී ගියෙ මන්ද
නෑ සිය මිතුරු කැල සමගින්
සිනහව සොම්නස වින්ද
මහගෙයි පිරුණු මහ සතුටෙන්
පොළොවට බර වැඩි වී ද
හිටි වන වැටුණු වැහි කඳුලින්
මිහිකත නෙත රතු වී ද
මිටි තැන් බල බලම පහලින්
ගලනුව සිතුවේ මන්ද
– තාරක ජයතිලක
පැරණි පරපුර නොදුටු බෝ දේ
දැක බලාගෙන වැඩුණු අප හට
නිතර සවනට වැටුණු වදනකි
“දැන් හැදෙන උන්, කමකටම නෑ!”
නව විලාසෙන් ඇඳුම් ඇන්දම
රැප් හිපොප් සංගීතෙ ඇහුවම
නිතර නිතරම ඇහුණ බැනුමකි
“දැන් හැදෙන උන්, කමකටම නෑ!”
හැබැයි ඒවා කොහොම වූවත්
අපේ කාලේ වගෙ නෙවෙයි දැන්
ලෝකෙ හොඳටම වෙනස් වී ඇත
“දැන් හැදෙන උන්, කමකටම නෑ!”
– තාරක ජයතිලක
හදත් අහසට
කවි කියාදී
අමාවකදා ගොලුවුනා,
නුඹත් පෑ ඒ
සෙනෙහෙ මගදී
ගොලු උනාදැයි නොහැගුනා,
ආ දුරත්
මහ බෝ නිසාවට
ඉන්නෙදෝ යැයි
සිත සිතා,
උනත් කම් නෑ
තනිව දිවියේ
ආමගෙම ආපසු ගියා…
දිනෙන් දින කුස
නෙරා එද්දී
පියා කවුරුන්දැයි අසා,
තැවුනු ලතැවුනු
කිසිකෙනෙකු නෑ
දිරිය වන්නට මග සදා,
නුඹත් දවසක
දමා ගියොතින්
මතක මානෙන් ඔසවලා,
පන්හිදේ කුරුටෙන් ගනින් පුත
මගේ කදුලක් පිස දමා…
රීනා
